Ustawa o in vitro

/Ustawa o in vitro
Ustawa o in vitro 2018-02-05T13:05:39+00:00

Prawo w Polsce – ustawa o in vitro

Kwestie dotyczące leczenia niepłodności oraz funkcjonowania ośrodków wspomaganego rozrodu reguluje w Polsce ustawa z dn. 25 czerwca 2015, która weszła w życie z dn. 1 listopada 2015 roku. Poniżej przestawiamy Państwu w skrócie najważniejsze jej założenia:

  • Ustawa o leczeniu niepłodności obowiązuje od 1 listopada 2015 roku i reguluje w szczególności kwestie związane z zastosowaniem komórek rozrodczych i zarodków. Opisuje ona zasady kwalifikacji pacjentów i prowadzenia leczenia metodami wspomaganego rozrodu – inseminacji, zapłodnienia pozaustrojowego, zabezpieczenie płodności na przyszłość etc.
  • Dopuszcza się zasadniczo większość stosowanych do tej pory w INVICTA procedur, w tym mrożenie komórek rozrodczych i zarodków, dawstwo i biorstwo anonimowe, diagnostykę PGD.
  • W Klinice leczeniu poddawana jest para (kobieta i mężczyzna) – pozostająca w związku małżeńskim lub we wspólnym pożyciu. Warunkiem rozpoczęcia procedur jest podpisanie niezbędnych dokumentów i oświadczeń przez oboje małżonków/partnerów.
  • Ustawa zakłada jedynie anonimowe dawstwo i biorstwo komórek rozrodczych (jajowych, nasienia) lub zarodków. Oznacza to, że nie jest możliwe dawstwo ze wskazaniem czy wewnątrzrodzinne. Ministerstwo Zdrowia – zgodnie z wymogami ustawy – prowadzi rejestr dawców komórek rozrodczych i zarodków na potrzeby dawstwa innego niż partnerskie oraz biorczyń korzystających z tego typu leczenia. System zapewnia wysoki poziom bezpieczeństwa i ochrony danych.
  • Para kwalifikowana jest do zapłodnienia pozaustrojowego po 12 miesięcznym okresie leczenia innymi metodami. Lekarz może podjąć decyzję o wcześniejszej kwalifikacji do programu in vitro, jeśli zastosowanie innych metod nie rokuje ciąży.
  • W ramach programu in vitro standardowo zapładnianych jest do 6 komórek jajowych, co pozwala ograniczyć liczbę niepodawanych pacjentce zarodków. Lekarz może podjąć decyzję o zapłodnieniu większej liczby komórek biorąc pod uwagę wiek kobiety (powyżej 35 roku życia), chorobę współistniejącą z niepłodnością czy dwukrotne wcześniejsze niepowodzenie leczenia z zastosowaniem metody zapłodnienia pozaustrojowego.
  • W ramach regulacji prawnych możliwe jest przeprowadzenie w trakcie procedury in vitro diagnostyki preimplantacyjną PGS/PGD ze wskazań medycznych. Pacjenci kwalifikowani do badań powinni skorzystać przed przystąpieniem do leczenia z konsultacji genetycznej.
  • Możliwe jest zabezpieczenie płodności na przyszłość poprzez zamrożenie komórek jajowych, nasienia, tkanki jajnikowej. Do zabiegu kwalifikuje lekarz.
  • Ustawa wprowadza do prawodawstwa Dyrektywy Unijne, do których INVICTA stosuje się od wielu lat.

Szczegółowe pytania i odpowiedzi na temat zapłodnienia pozaustrojowego

Kwalifikacja Pacjentów do zapłodnienia pozaustrojowego i przebieg procesu

Leczenie niepłodności w drodze procedury zapłodnienia pozaustrojowego może być podejmowane po wyczerpaniu innych metod leczenia prowadzonych przez okres nie krótszy niż 12 miesięcy. Poprzedzający program zapłodnienia pozaustrojowego okres 12 miesięcy leczenia nie jest konieczny, jeżeli zgodnie z aktualną wiedzą medyczną nie jest możliwe uzyskanie ciąży w wyniku zastosowania innych metod terapeutycznych.
W ustawie nie uregulowano kwestii granicy wieku pary kwalifikowanej do leczenia. Warto jednak odnosić się do wytycznych ESHRE i ASRM w tym zakresie, a także uwzględnić ew. ryzyka i stan zdrowia pacjentów. Przed rozpoczęciem terapii w INVICTA konieczne jest przejście szczegółowej kwalifikacji medycznej i ew. psychologicznej
Wszyscy Pacjenci przystępujący do leczenia będą podpisywali w klinice odpowiednie, zgodne z ustawą, oświadczenia i zgody. Zapoznanie się i podpisanie dokumentów przez parę (kobieta i mężczyzna) będzie warunkiem rozpoczęcia terapii. Nie jest wymagane uzyskiwanie dodatkowych potwierdzeń w postaci aktu małżeństwa lub innych pism, np. zaświadczenia z Urzędu Stanu Cywilnego.
Ustawa zakłada zapłodnienie standardowo do 6 komórek jajowych, co jest korzystnym dla pary rozwiązaniem. W ośrodkach o dużym doświadczeniu, zapewniających wysoką jakość usług – takim jak INVICTA – skuteczność przy tym podejściu jest równie wysoka, jak przy zapłodnieniu wszystkich komórek. Możliwość jednorazowego zapłodnienia do 6 komórek jajowych ogranicza liczbę zarodków, które nie zostaną wykorzystane podczas danej procedury. W wielu przypadkach para nie będzie więc musiała podejmować trudnych decyzji o ewentualnym przekazaniu zarodków do anonimowego biorstwa. Jednocześnie, w przypadku wskazań, lekarz może zdecydować o zapłodnieniu większej niż 6 liczby komórek.
Ustawa przewiduje, że możliwe jest zapłodnienie więcej niż 6 komórek jajowych, gdy
(a) pacjentka ukończyła 35 lat,
(b) istnieją wskazania medyczne wynikające z choroby współistniejącej z niepłodnością lub
(c) doszło już do dwukrotnego nieskutecznego leczenia metodą in vitro.
Pozwala to dopasować proces leczenia do indywidualnych potrzeb pacjentów, optymalizując w ten sposób skuteczność terapii.
Jeśli podczas zabiegu pick-up pobranych zostanie więcej niż 6 komórek jajowych, część z nich można zamrozić i wykorzystać podczas następnej procedury. Jeśli para nie będzie chciała kontynuować leczenia, komórki można zniszczyć lub przekazać do banku w celu wykorzystania ich w leczeniu innych par.

Biorstwo i dawstwo gamet i zarodków

Ustawa przewiduje wyłącznie anonimowe dawstwo i biorstwo komórek rozrodczych oraz zarodków (także w zakresie egg-sharing). Oznacza to, że nie będzie możliwe dawstwo ze wskazaniem i wewnątrzrodzinne. Lekarz ustala na podstawie danych fenotypowych podobieństwo biorcy z dawcą komórek rozrodczych lub zarodka.
Ustawa zakłada gromadzenie danych dawców oraz biorców gamet i zarodków (w programach dawstwa/biorstwa) w stworzonym do tego celu rejestrze (systemie informatycznym). Przetwarzane informacje podlegają ochronie na poziomie wysokim, są objęte tajemnicą i mogą być udostępniane wyłącznie osobom uprawnionym i w zakresie wynikającym z ustawy. Administratorem danych gromadzonych w rejestrze jest minister właściwy ds. zdrowia.
W przypadku korzystania przez parę z anonimowego biorstwa, partner (jeśli nie jest mężem Pacjentki) musi złożyć przed kierownikiem Urzędu Stanu Cywilnego oświadczenie o tym, że będzie ojcem dziecka, które przyjdzie na świat w wyniku leczenia. W Klinice mężczyzna składa jedynie oświadczenie, że dopełnił tego wymogu.

Diagnostyka preimplantacyjna

Ustawa dopuszcza przeprowadzanie diagnostyki preimplantacyjnej ze wskazań medycznych. Konieczna jest wcześniejsza konsultacja genetyczna.

Zachowanie płodności

Ustawa przewiduje możliwość zabezpieczenia płodności na przyszłość poprzez mrożenie komórek jajowych i nasienia. Do zabiegu kwalifikuje lekarz. Komórki rozrodcze można wykorzystać w przyszłości u pacjentów pozostających w związku małżeńskim lub partnerskim.
Reklama
7 czynników
wpływających
na skuteczność in vitro.
Sprawdź co ma wpływ na powodzenie leczenia
i na co zwrócić uwagę.
Dowiedz się więcej
close-link